…
…

…
…?

…
…….??

…
We kunnen beginnen.

…
…….!!

…
Ok…

…
…(…)

…
Dus.

…
……?

…
……

…
Doei.

Dim het licht en open de volgende 3 tabs:
- http://www.rainymood.com/
- http://endlessyoutube.com/watch?v=HMnrl0tmd3k
- http://endlessvideo.com/watch?v=BLmwmX-mni8

De uitweg van het heden
de oneindig dunne lijn
tussen toekomst en verleden
bewaakt de vrede
tussen wie we waren en willen zijn.

Na een lange omdwaling had ik eindelijk het hostel aan het Vondelpark bereikt. Ik vertikte het iemand naar de weg te vragen. Ik was eens twee koninginnedagen eerder in Amsterdam geweest, vertel mij verdomme niet waar het Vondelpark is. Bij een poging tot het betreden van hostel Stayokay kreeg ik al snel via de intercom op verwijtende toon de vraag “Can i help you?”. De naam Stayaway was beter op z’n plaats geweest. Op deze vraag hoefde ik niet te antwoorden, want de deur ging al voor me open dankzij een behulpzame hostelaar. Bij het inchecken werd ik geconfronteerd met de belachelijke huurprijzen. Voor een kamertje met 6 bedden betaal je 24 euro per nacht. In het weekend komt daar nog 10 euro bij. Hostel komt van het woord hotel, met de s van superefficient. Voor de eigenaar, want 6×24 is nog altijd 144 euro. 144 Euro voor een klein kamertje zonder ook maar de kleinste minibar. Lucratiever dan een gemiddeld hotel. Maar die kunnen hun gasten niet verblijden met snurkende Engelsen, dronken inboorlingen van de stad Utrecht, praatgrage Johannesburgers en vroeg in de ochtend muntgeld tellende Japanners. Deze huisdieren delen mee in de kosten, wat het geheel nog gezelliger maakt, ik maar 24 euro per nacht kwijt ben en er niks meer te zeuren overblijft. Continue Reading »

This post is not available in your country.

Rens en ik rijden na een bezoek aan La Ginnequenois in de auto door Breda. Bij het stoplicht rechts naast ons draait iemand z’n raam open en roept iets in een vreemde taal, Nederlands ofzo. Ik zeg: “Excusez moi?”
Waarop de hollander in het Frans brabbelt: “Ahhh…euuhh…moi eeuuh…a gauche!”.
De man en zijn vrouw willen blijkbaar voor ons langs linksaf zodra het stoplicht op groen springt. Dus ik zeg: “Aaaah…oui! Ces’t très bon! Oui oui!” Rens en ik liggen vervolgens in een deuk, dus de man bespeurt enig onraad en rijdt al iets vooruit om ons nummerbord te checken. Vervolgens steekt hij zijn duim omhoog en tovert een grimas op z’n gezicht met het besef dat hij zojuist in de maling is genomen. Om de comedie compleet te maken lacht de vrouw haar man uit. Het stoplicht springt op groen en we laten de man voor ons langs naar links gaan. Ces’t une autre fabliau de Rens et moi dans un ordinaire dimanche après-midi après La Ginnequenois.

Een leuke/verassende/grappige/verwarrende LSD-trip waar maar genoeg recensies over te vinden zijn. Ik lees daarin echter nergens een vergelijking met het waargebeurde verhaal van een Amerikaanse neuro-anatomist, waarop het stuk duidelijk is geïnspireerd. Jill Bolte Taylor werd op een ochtend wakker met een ernstige beroerte als gevolg van een hersenbloeding, waarbij hersenfuncties stuk voor stuk uitvielen. Als wetenschapper gespecialiseerd op dat gebied, heeft ze alles aan den lijven ondervonden en vanuit haar visie heeft ze daarover kunnen navertellen op een van de conferenties met de naam TED (Technology, Entertainment and Design), waar de grootste denkers en doeners hun verhaal vertellen.
Een boeiend verhaal wat de theaterbezoeker van het stuk “Victor en zijn vrouw” zal herkennen en waarbij men een aantal letterlijk gekopieerde zinnen zal horen. Beter goed gejat, dan slecht bedacht.

Jill Bolte Taylor’s stroke of insight: http://www.ted.com/talks/lang/eng/jill_bolte_taylor_s_powerful_stroke_of_insight.html

De filmmakers weten de kijker aan het eind op verbluffende en onverwachte wijze schaakmat te zetten, dat deze enkel nog gedesillusioneerd en teruggestort in de realiteit de zaal kan verlaten. Een Amerikaanse suburb in de jaren ’60 steekt dan ineens erg af tegen de wereld zoals we die nu kennen. De figuurlijke schaakmeester is hier aan het werk geweest. De neergezette sfeer is bepalend voor de onderhuidse humor, die de voorgestelde tragiek van die tijd doet vergroten. De hoofdrolspeler sleurt je mee in de krochten van zijn emoties die onwaarschijnlijk ver weg lijken te liggen, maar voor zijn neus ontplooien. Hij lijkt zich uiteindelijk te beseffen wat hem overkomt, om zich vervolgens af te laten leiden door een nakende vrouw die daarintegen confronterend en als een plamuurmes de oneffenheden in de vorm van machteloosheid enigzins weet glad te strijken en de man terug naar zijn essentie weet te brengen. Het typerende hierbij is de achteloosheid waarmee de filmmakers allerhande details in de verhaallijn lijken aan te brengen, welke van cruciaal belang blijken te zijn naarmate het verhaal groeit en welke de overige figuren onlosmakelijk met elkaar verbind. Wanneer er zich een situatie aandient die THE END.

Na de dood is het leven als een mooie droom die is vergeten.

Mon telephone sette ring ring et je pique apez le telephone avec “jooo!!!”. Rens demandez: “Huhm, Ginnequenois?” Je retendre: “Oouuiii….je ne pas cuisinez ta mon cuisine dans homme aujourd’hui, ces’t un enfant terrible!”. Alez, pourqoui non? Ou, je ne sais pas que maljoire dans la rue Ginnequenoise, avec la pommes frites Ginnequenois. Sa vivieux diner avec Rens le Cantèr.
A sinque minutes ulterieur je pourchasser le homme de Rens a mon vehicle. Et dans de ville, moi et Rens passez un trafique blitz avec mon vehicle. “MERDE!! Un bil…ces’t la tout PLEIN!!!”

Rens et moi et mon vehiclez pour cette raison Breda avec un resonable galloper, chemin La Ginnequenois. Classique musique travers la speakerbox, fenetre ouvrir et compas depuis le fenetre. Un madame travers un peu la rue avec t’ami. Il t’aime. “Hee!…..Ces’t une gros partie!” jacasser Rens. Rens et moi avons une grosse plaisir! “Hahaha!”

Vasque quel chanselisez pour ma calibre, je ne sais pas. Ta travelle aussi grand monmon. Dans La Ginnequenois dans la rue Ginnequenoise, ces’t de suite a mon rue, Rens et moi jaccaser: “De suite!”. Le chinois plassez Rens et moi dans la suite verso. J’ai Rens et moi ta impossiblez stupide contre la client dans la front. Ces’t merde.

Une heur ultérieur Rens et moi resivez le pommes frites avec mayonaise et une fricandellez specialitez. Rens et moi parlez autoir de madames entrez mon vie. Mon vie ces’t en moment en rose, de nouveau. Rens pensons avec son: “Merde….Joost parlez, de nouveau, autoir ton madames ta vie….putain!”

Après la ginnequenoise pommes frites avec mayonaise et une fricandellez specialitez, Rens et moi retarde ta homme pour cette raison Breda. Mon classique musique pompez maximal dans la speaker et le fenetre a ouvrir maximal. Rens et moi et mon vehiclez passez la madame avec ton ami, de nouveau. Rens jacasser: “Heee!…Cest une gros aliboron!” Rens et moi avons la grosses plaisir! “Hahaha!”.
L’ami de madame jacasser avant Rens et moi: “Houdt je bek man! Gore stoepnicht!” Rens et moi: “Hahahaa, ces’t un autre stupide Hollandez, hahaha!!!”
Rens et moi et mon vehiclez passez dans la rue la trafique blitz de nouveau avec un resonable galloper. “Haahaa!!” Elles ne pas blitz ceci fois!! Et Rens et moi manifester nôtre aliboron.

Ces’t une fabliau de Rens et moi dans un ordinaire vendredi après-midi dans La Ginnequenois.

Le fin.

Ik vermaak me wel. Ik loop een beetje rond op het station en probeer mijn medemens niet teveel lastig te vallen. Tuurlijk, ik haal ook weleens een geintje uit. Ik ga soms onderaan de roltrap staan richting het perron. Dan vraag ik de mensen of ik hun kaartje mag controleren. Meestal krijg ik een middelvinger, maar vooral oudere mensen trappen erin. Ik maak ze dan blij met de mededeling dat hun kaartje niet geldig is, maar dat ze voor deze ene keer door mogen lopen. Ze noemen me dan zelfs meneer; “Dankuwel, meneer.” Dat doet me goed, dan hoor ik er weer even bij, bij de normale mens. Want dat ben ik natuurlijk ook gewoon eigenlijk, een normaal mens, alleen loop ik er dan een beetje krom bij. Daarom heb ik ook geen werk meer. Tsja, ik werkte nou eenmaal zwart, onverzekerd enzo. En op een dag ging m’n rug naar de klote. Daar sta je dan. Of liever, ik lag. Ja, dat was een klote tijd, maarja. Oh, wacht even, ik vraag wat geld aan die jongeman daaro.

Jaja, het is wat. Ik heb wel het voordeel dat ik zwart ben, op de een of andere manier zijn de mensen dan toch wat gewilliger een donatie te doen. De mensen willen niet discrimineren. Ik zie het als een talent. Ieder mens heeft zo zijn talent en daar gaat het om, het benutten van je talenten. Een ander talent van mij is mensen de weg wijzen. Dan ga ik voor het station staan en de mensen uitleggen dat het station achter me is. Een glimlach doet me dan wel goed, dan kan ik er weer even tegenaan. Want eigenlijk is het een eenzaam leven hoor, zo op het station. Ja, je zou natuurlijk zeggen, een druk station, veel mensen, gezellig. Maar iedereen is zo op zichzelf, de laatste tijd. Iedereen heeft het veel te druk, maar misschien ligt het aan de tijd van het jaar. Bijna kerst. Drukke tijd. Druk heb ik het zelf niet. Ja, zo af en toe, als ik honger heb. Dan moet ik aan het werk. Ik vind niet dat ik bedel. Heel de wereld houdt z’n handje op voor geld. Alleen lever ik geen dienst in ruil voor dat geld, da’s alles. Ik ben in ieder geval niemand tot last.

Gisteren heb ik een muts gevonden. Lekker warm voor de kerst, heb ik het ook nog een beetje gezellig. Ja, maatjes heb ik wel, maar dat zijn allemaal van die aasgieren. Eerlijkheid kennen ze niet. Ik blijf liever uit hun buurt. Ik woon dan wel op het station, maar ik blijf eerlijk. Zelfs Bill Clinton liegt, hoorde ik laatst. De President van Amerika, hoe moet dat toch met deze wereld. Is Bush nu de President, alweer? Oh, nouja, Bush dan, weet ik veel, de wereld is toch naar de klote. De mensen moeten eens wat vaker naar de sterren kijken. Waarom? Nou, gewoon, dat is toch mooi. Daar ligt de keiharde waarheid. Ik geloof dat we niet alleen zijn, volgens mij ben ik zelfs een keer meegenomen door een paar buitenaardsen. Hier, moet je dit litteken op m’n buik zien. Dat is toch het bewijs, of niet dan? Ik heb er niks van gemerkt hoor, hele aardige wezens lijken het me. Dat litteken neem ik maar voor lief. Het kan ook van een junk zijn trouwens, die me eens had neergestoken. In het ziekenhuis was ik toen beland. Mooie tijd was dat, dat was ook zo rond de kerst een paar jaar geleden. Gratis in dat ziekenhuis gelegen in een warm bed, lekker hoor. Ik droom er nog weleens van.

Het is stil vandaag trouwens, hier op het station. Typisch weer zo’n maandagmiddag. Waarom weet ik ook niet, vorige week was het overigens een typische donderdagmiddag, maargoed. Het verschilt gewoon nogal eens.

Wist je trouwens dat m’n meisje eergisteren naar de eeuwige jachtvelden is gegaan door een overdosis? Ja, die dingen gebeuren. Nee, leuk is het niet natuurlijk. Maar het leven gaat door. Mijn leven wel in elk geval. Haha..ja…niet dat van haar natuurlijk, haha. Vat je ‘m? Tsja… Waar ze nu is? Bij een of andere God misschien, er zijn er zoveel. We hebben haar diezelfde nacht netjes ritueel met een paar stenen in de gracht gegooid van de brug. Dat was wel mooi. Ze wordt dan wel weer een keer opgedrekt, waar vervolgens allerlei rechercheurs hun nek over gaan buigen. Hebben ze ook weer eens wat te doen. Maargoed, fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar! Ik ben er weer vandoor.

Deel 1

[19:02:34] joost: meisje?
[19:03:14] meisje: joost?
[19:03:29] joost: wil je vanavond met me uit?
[19:03:52] meisje: nee
[19:03:58] joost: doei
[19:04:10] meisje: doei

Deel 2

[17:38:05] joost: ben je ook boos?
[17:38:16] meisje: ook?
[17:38:20] joost: net als meisje 2
[17:38:38] meisje: waarom is meisje 2 boos?
[17:39:05] joost: omdat ik eerst met haar een afspraak had, en daarna met jou en haar gezegd dat jij mijn droomvrouw was
[17:39:16] meisje: ow
[17:39:22] meisje: ach er kan er maar 1 de leukste zijn
[17:39:32] joost: ja, dat ben ik
[17:39:44] meisje: …

Deel 3

[18:03:23] joost: hoe is het met je hond?
[18:03:46] meisje: ik heb geen hond
[18:03:50] joost: ow

Deel 4

[20:16:56] joost: hoi!

Deel 5

[1:01:43] meisje: …ik ben al wel 1 keer met m’n vriend bij beginners salsa geweest
[1:01:51] meisje: is wel leuk met je vriend
[1:02:14] joost: ohja leuk, moet jij niet naar bed?
[1:02:18] joost: dan kan ik ook

Deel 6

[18:35:14] joost: kom je 12 december naar mijn feest?
[19:01:26] meisje: tegen wie heb je het?
[19:01:35] joost: tegen jou!
[19:01:52] meisje: wie is jou?
[19:01:56] joost: jijzelf
[19:02:07] joost: ik ken je van de drie gezusters
[19:02:17] meisje: dat ben ik niet
[19:02:20] joost: wie dan?
[19:02:37] meisje: haar vader, soepkip

Deel 7

[17:38:05] joost: kan ik ook bij jou komen werken?
[17:38:16] meisje: nee
[17:38:20] joost: waarom niet?
[17:38:38] meisje: ze nemen alleen aantrekkelijke mensen aan
[17:38:40] joost: oh
[17:38:43] joost: jammer!
[17:38:48] meisje: ja
[17:38:51] joost: waarom werk jij er dan?

Deel 8

[0:03:54] joost: ik denk erover om een boek te schrijven
[0:04:02] joost: met de titel “meisjes”
[0:04:07] joost: over al mijn wilde avonturen met meisjes
[0:04:14] meisje: nou, dat wordt vast een dun boek

Deel 9

[21:36:45] joost: ik krijg nog 10 euro van jou!
meisje is now Offline

Vandaag is http://juiced.nl ter wereld gekomen.
Juiced is een verbastering van de Nederlandse naam Joost. Wanneer een Engels sprekend persoon het geschreven woord “Joost” uitspreekt, dan zal dit veelal klinken als “juiced”.
Joost is een voornaam die mogelijk is afgeleid van Jozef, Johannes of Justus. Tevens is Joost mogelijk een verbastering van het Javaanse woord joos. Dit was een aanduiding voor een Chinese godheid en was waarschijnlijk een afkorting voor dejos, dat weer van het Portugese deus (god) afkomstig was. In vroeger tijden was Joost een bijnaam die vaak werd gebruikt voor de duivel; dit was een vorm van versluierend taalgebruik, daar men bang was de duivel rechtstreeks te noemen. Vandaar ook de uitdrukking “Joost mag het weten”.